വയ്കുന്നേരങ്ങൾ

കനൽ,മഴയിലാളാൻ മടിച്ച,
ചിതയിലെക്കെന്നെ
യെടുക്കുംമ്പോഴേ
നീ അറിഞ്ഞുള്ളു
പൂവ് പോലെ മൃദുലയായിരുന്നു
ഞാനെന്നു.

ഉദകം കഴിഞ്ഞ് ,
ഉള്ളം നനഞ്ഞപ്പോഴെ
നീ പറഞ്ഞുള്ളൂ
പുഴപോലെ
ആർദ്ര യായിരുന്നു
ഞാനെന്നു

എന്റെ മുഖം പതിഞ്ഞ
കണ്ണാടിയിലിന്നെന്നെ
തിരയുമ്പോഴെ
നീ ഓർത്തു പോകുന്നുള്ളൂ
നമ്മളെന്നും
ബിംബവും
പ്രതിബിംബവും
പോലെ, തൊട്ടറിയാൻ
പറ്റാത്ത ദൂരത്തായിരുന്നെന്നു

ഇത്
വല്ലാതെ  വൈകിയ,
വയ്കുന്നേരത്തെ നിൻറെ ചിന്തകൾ ;
ഇനിയൊരു,
പുലരിയുമില്ലെന്നെന്റെ
ഓർമപെടുത്തലുകൾ